อย่างที่บอกไป  คนเราชอบมองหาในสิ่งที่ตัวเองมอไม่เห็น  (แล้วอย่างนี้เมื่อไรมันจะเจอเนี่ย!!!!)

ไม่พอเท่านั้น  คนเรามักมองเห็นสิ่งที่ไม่ได้มองหาด้วย......

พิสูจน์ได้โดยการคิดว่าเราลืมของสักอย่างไว้ที่ไหนสักแห่งที่เราก็จำไม่ได้  เมื่อใดที่เราพยามยามมองหามันจะมองไม่เห็นเสมอ  แต่หายามใดที่ไม่ต้องการมันมักจะโผล่หน้ามาทักทายกันเสมอเช่นกัน(เห็นมั้ย!!!  บอกแล้ว.....)    ยังไม่เชื่ออีกล่ะซิ.......งั้นตอนนี้

กระเป๋าสตางค์คุณอยู่ไหนล่ะ?

 กุญแจรถล่ะ?

กุญแจบ้านล่ะ?

กรรไกรตัดเล็บล่ะ??? 

สี่อย่างนี้ต้องมีสักอย่างที่มันหาไม่เจอตอนนี้.....อย่างน้อยก็ กรรไกรตัดเล็บใช่มั้ย....


ความรู้สึกก็เหมือนกัน!!! หรือแม้แต่ผู้คน.......
เมื่อใดที่มองหา แสดงว่าคุณมองไม่เห็นใช่มั้ย....
แล้วสิ่งที่มองเห็นมันใช่สิ่งที่มองหารึเปล่า.....

:)