29/4/09

ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ เราเกือบจะไม่มีโอกาสได้เห็นดอกซากุระบานแล้ว
แต่ในที่สุด คนบนฟ้ายังปราณีให้เราได้มีโอกาสได้สัมผัสดอกไม้ที่เป็นสัญลักษณ์แห่งการเริ่มต้นได้จริงๆๆ
หลายคนคงงงกับคำว่า "ดอกอุเมะ"และ "ดอกซากุระ"ที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอฮิห้าของเรามาสักระยะหนึ่ง
บางคนก็ตีความไปต่างๆนานา และในที่สุดก็ถึงเวลาที่เราจะเฉลยให้มิตรรักแฟนคลับได้รู้กันซ่ะที อิๆๆๆ
ในช่วงต้นปีที่ผ่านมา เราได้ปฏิบัติการลับใต้ดินอย่างเงียบๆ ผิดวิสัยของคนปากสว่างอย่างเรา
เราได้สมัครทุนไปเรียนต่อปริญญาโทที่มหาวิทยาลัย วาเซดะของญี่ปุ่น ที่ๆเราใฝ่ฝันอยากจะกลับไปอีกครั้งและตามแรงยุของเพื่อนถาที่พร่ำกรอกหูเราทุกวันตอนที่อยู่แดนปลาดิบ
เพราะเราเคยพลาดมาหลายครั้ง มันเลยทำให้ปฏิบัติการค้นฟ้าคว้าทุนครั้งนี้ต้องทำอย่างเงียบๆ เพื่อกันการเสียหน้าและเสียความรู้สึก ควบคู่ไปกับการสมัครเรียน
ต่อปริญญาโทที่คณะเศรษฐศาสตร์การเมือง ที่จุฬาฯ
แน่นอนว่าเรามีความมั่นใจอย่างแรงกล้าว่าจะได้กลายเป็นนิสิตอีกครั้งหนึ่ง
แต่ที่เราไม่แน่ใจเลยก็คือการกลายเป็นนักศึกษาที่แดนปลาดิบ เพราะที่สมัครครั้งนี้เพียงเพราะเหตุผลเดียวคือ "ไม่อยากเสียใจว่าทำไมไม่ลองสักตั้ง"
เป็นไปตามคาด เราได้เป็นนิสิตปริญญาโทที่จุฬาฯ และนั่นก็คือที่มาของ "ดอกอุเมะ"
ฤดูใบไม้ผลิของเราเริ่มขึ้น ดอกอุเมะที่งดงามเบ่งบานขึ้นตามวิถีที่ควรจะเป็น
การได้เรียนต่อที่จุฬาฯ เป็นเรื่องที่ดี เราเองก็ชอบวิชาและอาจารย์ที่สอน เหมือนกับที่เราเองก็ชื่นชอบ
ความงดงามของดอกอุเมะ แต่ก็เพราะว่าเรายังคงอยากเห็นดอกซากุระบที่เบ่งบานในช่วงท้ายมั้ง
เราถึงตั้งหน้าตั้งตารอผลทุนวาเซดะอย่างใจจดใจจ่อ ไม่ยอมทุ่มเทใจทั้งร้อยเปอร์เซนต์ให้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า แม้ปากจะบอกว่าเราไม่คาดหวังอะไรมากนักกับผลทุนครั้งนี้ แค่เราทำอย่างดีที่สุดก็พอใจแล้ว แต่ในความเป็นจริงเรายอมรับว่า เราคงเสียใจทีเดียวถ้าไม่ได้ครั้งนี้
และแล้ววันที่ 29 เมษายน วันที่เราต้องยิ้มกว้างและหน้าบานตลอดทั้งวันก็มาถึงง
วันนั้นดอกซากุระที่เราเริ่มถอดใจว่าอาจจะไม่เห็นในปีนี้ ก็แรกแย้มขึ้นให้เราเห็น ดอกซากุระในใจเราบานสพรั่ง พร้อมกับผลการประกาศทุนที่ในกย.ปีนี้ เราจะได้เหินฟ้ากลับไปแดนอาทิตย์อุทัยอีกครั้ง ดินแดนที่เราไม่แม้จะกล้าฝันว่าในหนึ่งเราจะได้กลับไปในฐานะของนักศึกษา
การกลับไปญี่ปุ่นครั้งนี้ มีความหมายกลับเรามากๆ เพราะไม่เพียงแค่เราจะรู้จุดมุ่งหมายของการไปครั้งนี้อย่างเต็มอกแล้ว
เรายังกลับไปพร้อมความมุ่งมั่นและความฝันที่จะต้องไขว่คว้าให้สำเร็จ...
แม้เราจะต้องเร่งฟิตเรียนภาษาญี่ปุ่นอย่างหนักภายในเวลาสามสี่เดือน และต่อให้ต้องอ่านงานเขียนของอาจารย์ทาเรดะที่เป็น(ว่าที่)ที่ปรึกษาให้ัจบก่อนไปใหได้นั้น...
เราก็พร้อมที่จะสู้และทำให้เต็มที่ สมกับที่คนบนฟ้าได้ให้โอกาสและเพื่อความภูมิใจของพ่อแม่
Gambatte,Joy-san!

Special Thanks:
-ถา,เหว่ย,เจี๊ยบ และซือ ขอบคุณมั่กๆ นะเพื่อน ที่ช่วยเคี่ยวเข็ญและกำลังใจที่ทำให้ช้านได้มีโอกาสได้
เห็นดอกซากุระอย่างที่หวังไว้
-มิตรรักแฟนคลับทุกคน ที่แม้จะไม่รู้ว่าเรากำลังทำอะไร แต่ก็พร้อมที่จะให้กำลังใจและส่งแรงเชียร์ให้กับเราเสมอ
-สุดท้าย พ่อกับแม่ จอยทำได้แล้วววววว!!!!!